Modżiburki dwa

Mirosław Sośnicki

Brak mi słów…

Nie umiem pisać o tej książce, bo boję się, że zniszczę to, co ona we mnie wywołała – to drganie każdego mięśnia, to układanie się litera pod powiekami, to czarodziejskie i magiczne odwracanie kartek i wracanie do przeczytanego przed chwilą fragmentu, żeby pocieszyć się nim jeszcze raz. I jeszcze, i jeszcze… Boję się, że nie powiem nic, co będzie miało sens i że nie pokażę tej tajemniczej siły, jaka mnie do tej książki przyciągnęła.

Niełatwo jest pisać o pięknie. W zachwycie popada się w banał. Słowo „kocham” jest przecież tylko jedno. Ale Mirosław Sośnicki powiedział je na tysiąc sposobów. Na tysiąc, których jeszcze nie czytałam do tej pory.

To z cała pewnością jest autobiografia. Bo nie można tak pięknie pisać o miłości, której się nie czuje. To książka o gołąbkach z kaszą gryczaną, o śniegu, o ptakach, o basenie, o stopach Modżiburka Malutkiego i o dłoniach Modżiburka Większego. O zwyczajności, w której znajduje się największe cuda świata. I o tym, jak się tę zwyczajność zaklinać. Bo ona nie zawsze jest dobra, ale zawsze może być lepsza, jeśli się ją zaklnie, jeśli się ją poprosi, aby dawała szczęście.

Mam już tyle ulubionych fragmentów, pozahaczanych kolorowymi karteczkami, poznaczonych wykrzyknikami. Tyle scen, przed którymi biję pokłony – najlepszy najwspanialszy jest fragment o róży z księżyca…

Marta Pilarska

Kariatyda i Malutek

Katarzyna Dziura

Kariatyda i Malutek” zwyciężyła w I edycji Ogólnopolskiego Konkursu na Powieść Współczesną – DEBIUT ROKU 2009. Na konkurs napłynęło ponad sześćdziesiąt prac i nadesłanych z całego kraju oraz od Polaków mieszkających za granicą.

Przeżycia, o których opowiada autorka, są traumatyczne i pełne dramatu. Wie to każdy, kto otarł się o chorobę swojego dziecka. Ale ta opowieść ma wewnętrzną moc. Pokazuje rzeczy najważniejsze: miłość i nadzieję. Opisuje miłość czystą, wobec której okazuje się, kto jest kim, a kto kim nie jest. Kto ma w sobie wartości, a kto te wartości udawał. To historia napisana sercem, czyli głównym, lecz zapomnianym w dzisiejszym świecie, instrumentem literatury.

Daria Galant

Miłość, tylko miłość

Mirosław Sośnicki

Miłość, tylko miłość można czytać jak dobry romans, krwisty, prawdziwy, głęboko wzruszający (podczas lektury płakałem kilka dobrych razy). Ale to przecież jest też bardzo mądra książka o wzajemnych relacjach miłości i śmierci.

Długo szukałem porównania, w którym można by zamknąć to, co napisał, Sośnicki, to, co powiedział mi i czytelnikom o świecie... Znalazłem nie najbardziej poręczne. Sośnicki nie jest wielkim, znanym producentem znanych serii perfum, do kupienia w każdej drogerii i na każdym lotnisku. On jest niczym bohaterowie wzruszającego 'Jasminum' Jana Jakuba Kolskiego, którzy nie tworzą sztucznie pięknych woni, ale gdzieś tam, na swoim odludziu pracowicie, w małych fiolkach zamykają zapachy realnego świata - esencje miłości, nadziei, wiary, pragnienia, namiętności, płaczu, złości. Tworzą z nich mikstury, których zapach dociera do samego dna naszej duszy. Budzi ją do życia.

Szymon Hołownia

Wzgórze Pana Boga

Mirosław Sośnicki

Człowiek jest wielki, człowiek jest dobry, człowiek jest boski – chce się krzyczeć, przeczytawszy Wzgórze Pana Boga. I chce się cos zrobić ze swoim życiem. Twardym, zapiekłym, zapędzonym w kozi róg materializmu. Można się z tego wyrwać, można uwolnić swoją duchowość tęskniąca za czymś wielkim i wzniosłym. Ta książka to potwierdza z pasją i natchnieniem. Z prawdą.

Karol Maliszewski

Astrachowka

Mirosław Sośnicki

Umiłowanie wolności w obydwu antagonistach jest silniejsze niż walka. Trudne wybory moralne bohaterów nanizane są na wielowarstwową intrygę obfitującą w niespodzianki i zaskakujące zwroty akcji. Tworzy się pejzaż napięć i emocji niespotykany dotychczas w rodzinnej literaturze, a jej rytm wyznacza narzucona przez śledczego hazardowa gra w pokera. I nie jest ważne, ze jeden z nich jest katem, a drugi ofiarą. Przypadkowy układ zda się układać losy zalej „straconej” generacji.

Wiktor Skrzynecki

Dni widzenia

Tomasz Hrynacz

Gdyby chcieć określić w kilku słowach tę twórczość, nazwałabym ją p o e z j ą ż y c i a, jego cuda istnienia od początku do wieczności. To jakby iść pod rękę z własnym życiem, bez oceniania, pretensji, zbędnych oczekiwań. Pełne zrozumienia i szacunku dla ludzkiego losu wiersze Tomasza Hrynacza ujmują mnogością spojrzeń na nurtujące autora tematy… wiersze tworzą niezwykły obraz ludzkiego postrzegania świata. Są próbą poszukiwania odpowiedzi tu i teraz, wśród naszych uczuć, nastrojów, refleksji nad życiem. Nie mają początku ani końca, sprawiają wrażenie, jakby powstawały niemal przy każdym nowo postawionym kroku ludzkiego wrażliwego życia…

A. Słobodzian

Notes grecki i inne wiersze

Bartłomiej J. Kucharski OCD

Czytelnik dostaje do rąk wiersze, które w większości powstały w czasie pielgrzymki Autora do Gracji. Są zapisem stanów ducha i uczuć Autora Ojciec Bartłomiej Kucharski Karmelita. W wierszach Ojca Bartłomieja Kucharskiego OCD (Zakon Karmelitów Bosych) można znaleźć także zupełnie inną perspektywę. Próbę spojrzenia na świat oczami Boga. Chociażby dlatego warto sięgnąć po ten tomik wierszy.

Andrzej Kwiatkowski